تا روز قیامت با خامنهای: خاطرهای شاعرانه از سفر تاریخی رهبر شهید به کهگیلویه و بویراحمد
متن بازنویسـی شده:
سیدمسعود علویتبار، شاعر و نویسنده، در یادداشتی که برای خبرگزاری تسنیم فرستاده، از تجربهای میگوید که مدتها در ذهنش مانده: دیدار نزدیک رهبر شهید انقلاب در سفر تاریخی او به کهگیلویه و بویراحمد. روایت او از همان لحظههای نخستین است؛ وقتی نوجوانی بیست و یک ساله نیست، بلکه فقط یازده سالهای است که لحظهای به خود میآید و میفهمد قرار است رهبر محبوب از میانِ جمعیت عبور کند.
او از صبحِ زود تا ورود خودرو رهبر به شهر را با چشمهای پر از اشتیاق تماشا کرد. مردم با دستههای گل و شاخههای شمشاد در دست، در انتظار بودند و شوقی وصفناپذیر در فضا موج میزد. به محض رسیدن خبر ورود رهبر، جمعیت خروش میلیونسالهای شد؛ گلها بالا رفتند، صدای فریادهای محبت فضای شهر را پر کرد و هجوم مردم برای دیدار با امام عزیز آغاز شد. علویتبار میگوید او هم در این موج عظیم گم شد و با فشار جمعیت به عقب رانده شد، اما همان لحظه احساس کرد این صحنه، برای هر نوجوانی مانند او، یک Experience فراموشنشدنی است.
باز و با همان شور و شوق، او همراه با دیگر مردم به ورزشگاه شهر آمد تا در سخنرانی رهبر حضور یابد. سالن پر از جمعیت بود؛ مردم دهدشت و روستاهای اطراف با یک صدا آمده بودند تا عشق و ارادت خود را به رهبر نشان دهند. با سختی فراوان و با روحیهای جوانانه، او توانست به صفوف اولیه برسد و از نزدیک تا پایان سخنرانی به تماشای جمال نورانی رهبر بنشیند.
آخرین دیدار او با رهبر هم، یک سال قبل از شهادت، در شب نیمهماه رمضان و در دیدار شاعرانِ بیت رهبری بود. همان لذتِ حضور در کنار رهبر، همچنان دلِ شاعر را روشن نگه میداشت. در مسیر رفتن به بیت رهبر، به طور اتفاقی استاد یوسفعلی میرشکاک را دید و با او به سمت بیت حرکت کرد. آن بوسه ادبآمیز و ناگهانیِ استاد میرشکاک بر خاک خیابان، در همان لحظه و در کنار عشق به رهبر، برای علویتبار معنای عمیقی داشت. او میگوید عشق فقط از نگاه خودش نمیآمد، بلکه از دیدن عشق و ارادت دیگران به آن حضرت هم بیشتر از پیش به جانش مینشست.
علویتبار از ارتباطی که با شاعران و اهل فرهنگ در داخل و کشورهای اسلامی و فارسیزبان داراست، میگوید که در سالهای حیات رهبر شهید، هر از گاهی شاهد بودند که شاعران از کشورهای مختلف برای دیدار با او لحظهشماری میکردند. در عین حال، برخی از شاعران مبتلا به بیماری پروانهای که آرزوی دیدار داشتند، با شهادت رهبر این آرزو را به حسرتی ابدی بدل کردند که دلِ نویسنده را به درد آورد.
پس از شهادت امام شهید نیز، پیامهای زیادی از شاعران عراق، یمن، سوریه، تونس، الجزایر، لبنان، هند، پاکستان، افغانستان، نیجیریه و دیگر کشورها به دست او رسید. در تمام این اشعار، عشق بیپایان آنها به رهبر عزیز نشان میداد که او چگونه فراتر از مرزهای جغرافیایی، زبانها و ملیتها بر دلهای آزادگان جهان حکمرانی میکند.
در پایان، سطرِ یادگار او با همان طرافت و صمیمیت به زبان میآید: «تا روز قیامتیم با خامنهای»؛ جملهای که در هر کلمهاش میفهمی این عشق تنها یک روز یا یک مقطع نیست، بلکه تا ابد با اوست. خبرگزاری تسنیم، انتهای پیام/ R1013198/P
بدون دیدگاه